…Στην υγειά των κορόιδων και της “αυτορρύθμισης”…

Διερωτάται, ο συνταγματολόγος σοσιαλιστής: “Πρέπει να στηρίζουμε τις τράπεζες ως δημόσιο και διατραπεζικά;”.

Την απάντηση την δίνει ο ίδιος στο 1:50 της ροής του βίντεο που ακολουθεί.

Η ΑΥΤΟΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

Έχουν πλάκα όσοι ισχυρίζονται ότι οφείλουμε να εμπιστευόμαστε την αγορά και να της επιτρέπουμε να κινείται ελεύθερη χωρίς ρυθμιστικούς κανόνες γιατί έχει την δυνατότητα της αυτορρύθμισης.  Μας λένε, τρομάρα τους, ότι η μη ρύθμιση είναι ο “χρυσός” κανόνας, ο σωτήριος, η εγγύηση που οδηγεί στην αυτορρύθμιση, που οδηγεί στην εύρρυθμη λειτουργία της αγοράς.   Και επιθυμούν, διακαώς, να ισχύει και να εφαρμόζεται στα πάντα και παντού.  Σε ό,τι πετάει και σε ό,τι περπατάει.  Ξέχασαν, όμως, οι αφηρημένοι, να μας πουν για την λεπτομέρεια που κάνει την διαφορά.  Ότι, δηλαδή, οι τράπεζες, οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι και οι οίκοι αξιολόγησης δεν ασπάζονται τους κανόνες.  Ασπάζονται ό,τι εξυπηρετεί την συνεχή ροή χρήματος στα θησαυροφυλάκιά τους.

Όταν η στρόφιγγα της ροής του χρήματος κλείνει για τις τράπεζες, τότε μόνον αξιώνουν να τεθεί σε εφαρμογή ο δικός τους “χρυσός” κανόνας, εκείνος της κρατικής προστασίας και της απαγόρευσης της χρεωκοπίας τους με κάθε μέσο.  Λησμονούν ότι η αυτορρύθμιση ορίζει πως το μαγαζάκι πρέπει να βάλει λουκέτο ή στην καλύτερη περίπτωση να εξαγοραστεί από κάποιο άλλο μαγαζάκι.

Αλλά οι “καημένες” οι τράπεζες, οι “καημένοι” χρηματοπιστωτικοί οίκοι και οι “καημένοι” οίκοι αξιολόγησης, μάλλον, δεν δραστηριοποιούνται στην ελεύθερη αγορά και, μάλλον, έχουν αδυναμία να αυτορρυθμιστούν και, μάλλον, χρειάζονται τα χρήματα του δημοσίου για να ορθοποδήσουν.  Δηλαδή, τις περιουσίες μας.  Τα αποδέχονται τα χρήματα του δημοσίου όταν τους προσφέρονται αλλά πιπέρι στη γλώσσα εκείνου που θα μιλήσει για την εθνικοποίηση ή αλλιώς την κρατικοποίηση των τραπεζών.  Γιατί άραγε;  Αφού, τώρα, αυτό συμβαίνει και όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά στις περισσότερες χώρες, τις δήθεν καπιταλιστικές, με τον θεοποιημένο κανόνα της “αυτορρύθμισης” της ελεύθερης αγοράς που εγγυάται την “εύρρυθμη” λειτουργία της.

Και, ω του θαύματος, οι κυβερνήσεις εμφανίζονται, ως από μηχανής θεοί, τείνοντας χείρα βοηθείας προς τις τράπεζες προκειμένου να τις σώσουν.  Όλες οι κυβερνήσεις.  Ανεξαρτήτως κόμματος, χρώματος και ιδεολογίας.  Όλες.  Μόνο, που στο κουλό τους κρατούν την περιουσία του λαού και παρά την θελησή του την παραδίδουν προς “αξιοποίηση” στους τραπεζίτες.

ΤΑ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ

Προεκλογικά, είχε δίκιο ο Γαπ που έλεγε ότι: “… λεφτά υπάρχουν …”.  Και είχε δίκιο που έλεγε, προεκλογικά, ότι: “… βρέθηκαν στα γρήγορα για τις τράπεζες εκατοντάδες δισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια …”.  Και είχε δίκιο που έλεγε, προεκλογικά, πως: “… λεφτά ξέρουμε ότι βρίσκονται και για τον πολίτη όταν υπάρχει η πολιτική βούληση…”.

Μετεκλογικά, ο Γαπ, απέδειξε πως γνώριζε ότι οι τσέπες μας και η δημόσια περιουσία είναι η πηγή αυτής της ταχύτατης άντλησης χρήματος για τις τράπεζες στις οποίες, παρεμπιπτόντως, δίδονται αφειδώς χρήματα και θα εξακολουθούν να δίδονται, σύμφωνα με τα λεγόμενα του  Μπένι που δεν σηκώνει κουβέντα γι αυτό το ζήτημα.  Μετεκλογικά, ο Γαπ, απέδειξε πως δεν έχει την πολιτική βούληση να βρει χρήματα για τον πολίτη αλλά αντιθέτως έχει την βούληση να αποσπάσει όσα χρήματα διαθέτει ο πολίτης, και όχι μόνον, προκειμένου να τα παραδώσει στους βουλιμικούς τοκογλύφους.

Γι’ αυτό, δεν ακούσαμε και ούτε πρόκειται να ακούσουμε τον Μπένι ή κάποιον άλλον, με την ίδια θέρμη που το κάνει για τις τράπεζες, να επιχειρηματολογεί για την ανάγκη προστασίας του μικροκαταστηματάρχη, του μικροβιοτέχνη, του μικροσυνταξιούχου, του δικαιώματος στην εργασία, κλπ.  Δεν υπάρχει η πολιτική βούληση, δεν τους ενδιαφέρει, δεν είναι στις προτεραιότητές τους, βρίσκονται επι ποδός πολέμου στον συναγερμό που έχουν σημάνει οι τράπεζες, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι οίκοι αξιολόγησης. Όλος αυτός ο χρηματοοικονομικός μπερντές, η παράγκα, το κακό συναπάντημα, χαράσσει την πολιτική των “πολιτικών” με τα γνωστά αποτελέσματα της φτωχοποίησης της ελληνικής, και όχι μόνον, κοινωνίας. Καθημερινά, γινόμαστε μάρτυρες της ερημοποίησης της χώρας και τον κάθε μικρό … να μην μπορεί να σταθεί ούτε ως νάνος.  Οι “πολιτικοί” ας πιούνε, λοιπόν, στην υγειά και στην ευημερία των ολίγων της σύγχρονης “αριστοκρατικής” κουρελαρίας.  Και οι “τραπεζίτες”, ας πιούν στην υγειά των κορόιδων και της “αυτορρύθμισης”.  Το τι θα πιούν οι υπόλοιποι και σε τίνος την υγειά θα ευχηθούν είναι αίνιγμα που η λύση του ίσως εξελιχθεί σε δώρο.

Advertisements